Βανέσσα 17-11-2011

Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ. Ξέρετε ποια; Τα πάθη. Έχω και εγώ το πάθος μου. Λέγεται “μπάλα”.

Ήμουν μικρή, δεν θυμάμαι πόσο, όταν για πρώτη φορά μού έδειξαν μια μπαλίτσα. Ήταν μαλακή και χρωματιστή. Η αφεντικίνα μου την κύλισε προς την άλλη άκρη του δωματίου. Έτρεξα και την έπιασα. Την πήγα πίσω στην αφεντικίνα μου και μαντέψτε! Την ξανάριξε πέρα μακριά. Απίθανο παιχνίδι! Έτρεξα και την ξανάπιασα και την έφερα πάλι πίσω. Αυτό συνεχίστηκε για αρκετή ώρα. Από τότε η μπάλα έγινε το αγαπημένο μου παιχνίδι.

Έχω και άλλα παιχνίδια όπως το σκοινί που χρησιμοποιώ όταν θέλω να δαγκώσω κάτι. Μου έχουν δώσει και διάφορα κουκλάκια κατά καιρούς. Με όλα διασκεδάζω, αλλά κάποια στιγμή τα βαριέμαι. Με τη μπάλα όμως δεν χορταίνω να παίζω. Την δίνω σε όποιον βρω μπροστά μου και τον παροτρύνω να την πετάξει. Την αφήνω μπροστά του και περιμένω. Αν την κλωτσήσει, αρχίζει το παιχνίδι. Και δεν σταματάω ποτέ από μόνη μου. Πάντα οι άλλοι κουράζονται πρώτοι και ας κάνω εγώ το πιο πολύ τρέξιμο. Γενικά οι άνθρωποι είναι τεμπέληδες. Όλο να κάθονται θέλουν.

Πίσω στο θέμα μας όμως. Υπάρχουν διάφορα είδη μπάλας. Λαστιχένιες που σκούζουνε όταν τις δαγκώνω, σκληρές που χοροπηδάνε πολύ ψηλά, βαριές που όσο και να τις μασήσω δεν χαλάνε. Όλες καλοδεχούμενες. Αυτό που μου λείπει είναι συμπαίκτες με αγάπη και πάθος για τη μπάλα. Δεν παραπονιέμαι όμως. Ας έχω εγώ τη μπάλα μου και όλο και κάποιος θα βρεθεί.

Βανέσσα 8 μηνών

Βανέσσα 4 ετών

Βανέσσα 17-08-2011

Μεγάλη τρομάρα πήρα σήμερα!

Ξεκίνησα με την Βασιλική για την καθιερωμένη απογευματινή μας βόλτα στο δάσος. Διασχίσαμε το πάρκο και την παιδική χαρά και φτάσαμε στην λίμνη. Ήταν όμορφα όπως πάντα με διάφορες ενδιαφέρουσες μυρωδιές. Είχε ξεκινήσει να σουρουπώνει και ήταν ήσυχα. Δεν είχε άλλα σκυλάκια ούτε ανθρώπους, αλλά αυτό δε με πείραζε. Είχε διάφορα άλλα πράγματα να δω και να μυρίσω. Περπατούσα λίγο πιο πίσω από την αφεντικίνα μου ως συνήθως. Όχι ότι είμαι αργή στο περπάτημα, κάθε άλλο. Αλλά όλο και κάτι θα μου αποσπάσει την προσοχή και θα σταθώ να το περιεργαστώ. Η Βασιλική δεν σταματάει ποτέ, οπότε εγώ μένω πίσω. Τρέχω έπειτα και την προλαβαίνω. Αν καμιά φορά ξεχαστώ, με φωνάζει εκείνη. Έτσι βολτάραμε και σήμερα.

Κάποια στιγμή άκουσα ένα τρίξιμο μέσα σε έναν θάμνο. Πλησίασα να δω τι ήταν . Δε μπορούσα να δω καλά. Πήγα γύρω γύρω να βρω κάποιο άνοιγμα να βάλω το κεφάλι μου να δω, αλλά τίποτα. Μύρισα τον αέρα γύρω, αλλά συμπέρασμα κανένα. Και άλλες φορές έχω ακούσει κάποιον ήχο να προέρχεται μέσα από χόρτα ή θάμνους. Συνήθως είναι κάποιο βατράχι ή κάποιο πουλί. Ήθελα να δω τί ήταν αυτό το σημερινό. Δεν ξανακούστηκε όμως το τρίξιμο. Σκέφτηκα πως ότι ήταν, έφυγε.

Σήκωσα το κεφάλι μου να δω που είναι η Βασιλική για να την ακολουθήσω. Δεν ήταν όμως πουθενά. Κοίταξα από δω, κοίταξα από κει, τίποτα. Δε μπορεί να είχε εξαφανιστεί! Άρχισα να αναρωτιέμαι αν έπαθε κάτι, αν με ξέχασε, αν με παράτησε επίτηδες στο δάσος. Η τρεμούλα δεν άργησε να έρθει. Τί θα γινόμουν μόνη στο δάσος! Δε μπορώ εγώ, μικρό σκυλάκι, να είμαι μόνη έξω, μακριά από το σπίτι μου, χωρίς την αφεντικίνα μου. Χίλιοι δυο κίνδυνοι παραμονεύουν παντού! Άρχισαν να με καταβάλουν άσχημες σκέψεις για το τι θα μπορούσε να μου συμβεί. Κοιτούσα γύρω μου και το όμορφο δάσος είχε μεταμορφωθεί σε άγριο και αφιλόξενο μέρος με παγίδες και κινδύνους παντού. Έπρεπε να φύγω από κει, να πάω σπίτι. Ήξερα τον δρόμο. Προς τα πίσω από εκεί που είχαμε έρθει. Θα έβαζα τη μύτη στο έδαφος και, δε μπορεί, θα με οδηγούσε στο σπίτι. Πανικός! Ξεκίνησα γρήγορα να φύγω από το σκοτεινό δάσος. Ήμουν τρομαγμένη. Φανταζόμουν τεράστια σκυλιά να ξεπροβάλλουν μπροστά μου, μικρά τέρατα που τρίζουν να πηδούν από θάμνους, διαβολικά παιδάκια να με κυνηγάνε στο πάρκο. Μαμά μου! Ήθελα να βάλω τα κλάματα. Αντί για αυτό όμως άρχισα να τρέχω, να τρέχω προς το σπίτι, να σωθώ.

Ξαφνικά άκουσα την φωνή της αφεντικίνας μου να φωνάζει “Πού πας, Βανέσσα;” Στάθηκα απότομα και κοίταξα πίσω μου. Ναι, ήταν η Βασιλική! Στεκόταν σε κάτι βράχια δίπλα στην λίμνη. Δεν ήταν πολύ μακριά, θα μπορούσα να την είχα δει αν είχα προσέξει καλύτερα προς εκείνη την κατεύθυνση. Φαίνεται όμως πως μέσα στον πανικό μου θόλωσαν τα μάτια μου και δεν έβλεπα. Έτρεξα προς το μέρος της. Τί ανακούφιση ήταν αυτή! Χοροπηδούσα από την χαρά μου. Ξεκινήσαμε για το σπίτι και δεν έφυγα ρούπι από δίπλα της. Μπήκα τρέχοντας στο υπνοδωμάτιο και κουλουριάστηκα στο κρεβατάκι μου. Εκεί υπάρχει ασφάλεια, κανείς δε με ενοχλεί. Δεν θα αφαιρεθώ ξανά στην βόλτα. Θα έχω πάντα το νου μου στην αφεντικίνα μου.

Βανέσσα 05-08-2011

Τί θα γίνει, θα φάω καμιά φορά;

Εδώ και λίγο καιρό, για άγνωστο λόγο, η Βασιλική δεν γεμίζει το πιατάκι μου τόσο συχνά όσο πρώτα. Το πιατάκι μένει για αρκετές ώρες άδειο. Στο παρελθόν, όποτε πεινούσα, υπήρχε φαγητό. Και αν τύχαινε να βρω το πιάτο μου άδειο, πράγμα σπάνιο, ειδοποιούσα την Βασιλική, η οποία το γέμιζε αμέσως. Τελευταία όμως δε μου δίνει σημασία όταν πεινάω. Τί έγινε; Δεν καταλαβαίνει πια τα σινιάλα μου; Δοκιμάζω όλους τους τρόπους που ξέρω για να την κάνω να προσέξει το πρόβλημά μου, τρόπους που είχαν κάποτε αποτέλεσμα, αλλά αυτή με αγνοεί. Κλοτσάω το πιάτο μου, ξύνω με το πόδι μου κάποιο ντουλάπι, χοροπηδάω πέρα δώθε μπροστά της. Τίποτα. Με αγνοεί. Όχι ότι με αφήνει εντελώς νηστική. Τρώω 2-3 φορές την ημέρα. Αλλά δεν τρώω όσο θέλω. Ούτε σε ποσότητα, ούτε σε συχνότητα. Σπάω το μικρό κεφάλι μου να καταλάβω τι συμβαίνει. Θα δοκιμάσω λοιπόν την μέθοδο του αποκλεισμού ενδεχομένων για να φτάσω στην λύση του γρίφου.

α) Δε με αγαπάει πια η Βασιλική. Αποκλείεται, γιατί με προσέχει, με χαϊδεύει, με ξεβρομίζει, με παίζει, με πάει βόλτα και μου μιλάει γλυκά. Δεν χρειάζεται βέβαια να βρω λόγους για να πιστέψω ότι με αγαπάει, γιατί αν αισθάνομαι την αγάπη, θα πει ότι υπάρχει.

β) Δεν υπάρχει πια αρκετό φαγητό στο σπίτι. Τα ντουλάπια όμως είναι όσο γεμάτα ήταν και πρώτα. Και οι σακούλες με το φαγητό μου, δύο σε αριθμό. Άρα, δεν πρόκειται για έλλειψη.

γ) Δεν καταλαβαίνει πια η αφεντικίνα μου την γλώσσα μου. Τόσα χρόνια όμως συνεννοούμαστε απόλυτα. Λέτε να έπαθε κάποια αμνησία; Να χάζεψε; Σε όλα όμως, πέραν του φαγητού δείχνει να με καταλαβαίνει. Αυτό το ενδεχόμενο, δε μπορώ να το αποκλείσω 100%. Πάμε παρακάτω.

δ) Τρώει η Βασιλική το φαγητό μου ή ακόμα χειρότερα, το δίνει αλλού! Πού όμως; Στον Δημήτρη! Λες; Είναι υπεύθυνη και για το δικό του το φαγητό καθημερινά. Την βλέπω που του βάζει στο πιάτο του. Ποτέ όμως δεν είδα να βάζει στον εαυτό της ή στον Δημήτρη από το δικό μου το φαγητό. Ούτε τώρα που το στερεί από μένα. Να του το δίνει κρυφά; Αποκλείεται. Πάντα είμαι παρούσα στα γεγονότα που διαδραματίζονται στην κουζίνα. Μόλις ακούσω κάποιον να είναι στην κουζίνα, τρέχω αμέσως να παραστώ εκεί. Άρα, αποκλείω και αυτή την περίπτωση.

ε) Κατάλαβε η Βασιλική ότι φούσκωσα πολύ και δεν θέλει να αισθάνομαι άσχημα. Η αλήθεια είναι ότι πριν αρχίσει η στέρηση φαγητού, είχα φουσκώσει για τα καλά. Έτρωγα χωρίς να νοιάζομαι αν θα βαρύνει το στομάχι μου. Σιγά σιγά το βάρος αυτό στην κοιλιά έγινε μόνιμο αίσθημα. Άρχισε να επηρεάζει την κινητικότητά μου. Δε μπορούσα να τρέξω άνετα. Κατάλαβα ότι είχε σχέση με το φαγητό, γιατί κάθε φορά που έτρωγα, χειροτέρευε η κατάσταση. Από τη μέρα που το πιατάκι δεν είναι πάντα γεμάτο, άρχισα να επανέρχομαι στα φυσιολογικά μου. Δε νιώθω πια βάρος και επανήλθε η σβελτάδα μου. Ναι, ναι, μου έκανε καλό η αλλαγή. Αυτό είναι! Κατάλαβε η αφεντικίνα μου το πρόβλημα και πήρε μέτρα να το αντιμετωπίσει. 

Το πρόβλημα με το φούσκωμα λύθηκε. Προέκυψε όμως άλλο: η πείνα. Τώρα τί κάνουμε; Θα βρει η Βασιλική τρόπο να την αντιμετωπίσει και αυτήν; Αχ, μακάρι!  

Βανέσσα 13-06-2011

Έχω ταξιδέψει με αυτοκίνητο, με λεωφορείο, με μοτοσικλέτα, με τρένο, με τραμ, με μετρό, με πλοίο και με αεροπλάνο. Σε ποδήλατο όμως δεν είχα ανέβει ποτέ. Να που ήρθε η ώρα. Έφερε η Βασιλική ένα ποδήλατο, μεγάλο, μαύρο, με ένα μεταλλικό καλάθι μπροστά. Η δική μου θέση ορίστηκε να είναι μέσα στο καλάθι. Μου έβαλε και μαξιλάρι για να είμαι πιο άνετα.

Τοποθετήθηκα λοιπόν στην θέση μου και ξεκίνησε η βόλτα. Δεν τόλμησα να κουνηθώ μέχρι να δω τις συνθήκες που επικρατούν με αυτού του είδους τη μετακίνηση. Δεν ήταν άσχημα. Έβλεπα τα πάντα από ψηλά και δροσερός αέρας φυσούσε στα μαλλιά μου. Αν συναντούσαμε κανέναν άλλον σκύλο στην διαδρομή, γρύλιζα και πριν καταλάβει αυτός από που ερχόταν ο απειλητικός ήχος, είχαμε χαθεί στον ορίζοντα. Στις κατηφόρες, για να πω την αλήθεια, τα χρειάστηκα. Νόμιζα ότι θα κάνω βουτιά προς τα εμπρός. Έγερνα το σώμα μου πίσω και κρατούσα αντίσταση με τις μπροστινές πατούσες. Σιγά σιγά συνήθισα και χαλάρωσα.

Κάναμε μεγάλη ποδηλατοβόλτα. Περάσαμε πάρκα, διασχίσαμε δάσος, είδαμε λίμνες, γέφυρες και λεωφόρους. Μπήκαμε και στο κέντρο της πόλης που είχε κόσμο, αυτοκίνητα, αλλά και πολλά άλλα ποδήλατα. Γυρίσαμε σπίτι αργά και ήμουν πολύ πεινασμένη. Ευτυχώς το πιάτο μου ήταν γεμάτο. Έφαγα και έπεσα ξερή για ύπνο.

Βανέσσα 19-04-2011

Καινούριο σπίτι και καινούριο κρεβάτι!

Το καινούριο σπίτι είναι πολύ μακριά από το παλιό. Το καταλαβαίνω από τις μυρωδιές και τους ήχους. Τίποτα δεν θυμίζει την παλιά γειτωνιά. Κοντά στο σπίτι έχει ένα δάσος με λίμνες. Εκεί κολυμπούν και πετούν διάφορα πουλιά. Η Βασιλική με πηγαίνει βόλτα κάθε μέρα στο δάσος. Μυρίζω τα πάντα γύρω. Είναι πολύ ωραία η μυρωδιά από τα χόρτα και τα δέντρα. Η μεγάλη πλάκα είναι όταν κάποια πάπια κάθεται αραχτή στην όχθη της λίμνης και εγώ πηδάω ξαφνικά προς το μέρος της και την τρομάζω. Τότε αυτή πετάγεται και πέφτει στο νερό να σωθεί. Νομίζει ότι θέλω να την φάω, χαχα! Τί χαζές που είναι οι πάπιες!

Το καινούριο σπίτι στο εσωτερικό του είναι επίσης διαφορετικό από το παλιό. Αυτό όμως δε με ενοχλεί. Έχει ό,τι χρειάζομαι: καναπέδες για να ξαπλώνω, μπαλάκι για να παίζω, πιάτο γεμάτο με φαγητό, και φυσικά την αφεντικίνα μου για να μη νιώθω μόνη και απροστάτευτη. Μου αγόρασε και καινούριο κρεβάτι! Είναι πολύ μαλακό και ευχαριστιέμαι πολύ τις ξάπλες μου!

Έχω αλλάξει αρκετές φορές σπίτι. Από το κάθε ένα έχω τις αναμνήσεις μου. Όλες όμορφες! Και στο καινούριο σπίτι, όμορφες αναμνήσεις θα φτιάξω. Γιατί έχω ανθρώπους γύρω μου που με αγαπούν και με φροντίζουν. Αυτό είναι το πιο σημαντικό πράγμα για ένα σκυλάκι. Για εσάς;

Βανέσσα 05-03-2011

Ωχ! Μπάνιο!

Δε μου αρέσει καθόλου αυτή η λέξη. Για να δηλώσω την δυσαρέσκειά μου όταν την ακούω, μαζεύομαι και σκύβω το κεφάλι. Αλλά δεν έχει νόημα να προσπαθήσω να το αποφύγω, γιατί πάντα η Βασιλική τα καταφέρνει να με πιάσει και να με βάλει στη μπανιέρα.

Πρώτα με σαπουνίζει στο σώμα και με ξεπλένει. Αυτό δεν είναι τόσο ενοχλητικό. Το ενοχλητικό είναι το λούσιμο στο κεφάλι που γίνεται σε δεύτερο χρόνο. Σαπούνι μπαίνει στα μάτια, στο στόμα, στη μύτη. Μπλιαχ! Φτύνω και φταρνίζομαι και προσπαθώ να τινάξω από το κεφάλι μου τον απεχθή αφρό. Και μετά, το ξέπλυμα με το ντους! Νερά παντού! Ο Νιαγάρας ολόκληρος στα μουτράκια μου! Δε μπορώ να μείνω ακίνητη σε αυτή την φάση. Προσπαθώ να βρω διέξοδο από αυτόν τον ανοιχτό κρουνό και να αναπνεύσω. Ευτυχώς η δοκιμασία αυτή κρατάει λίγο.

Αμέσως μετά θέλω να βγω από τη μπανιέρα, αλλά η αφεντικίνα μου δε με αφήνει μέχρι να τιναχτώ. Μάλιστα το επιτάσσει: «Τινάξου! Τινάξου!» Τινάζομαι, με σηκώνει, με τυλίγει σε μια πετσέτα και με τρίβει σε όλο το σώμα. Αυτό είναι ωραίο και χαλαρωτικό.

Ακολουθεί το στέγνωμα με το πιστολάκι. Δε μου αρέσει ιδιαίτερα, αλλά το υπομένω. Το τελευταίο στάδιο είναι το βούρτσισμα. Τότε αρχίζει η αγωνία, καθώς πλησιάζουμε προς το τέλος της όλης διαδικασίας. Και η λήξη αυτής σημαίνει μπισκοτάκι! Μιαμ!

Χοροπηδάω πέρα δώθε από την χαρά μου. Είμαι καθαρή και μοσχομυριστή και έχω και μπισκοτάκι!

Μια απορία μόνο: γιατί δεν κάνουν μπάνιο τον γάτο; Όλα τα δύσκολα σε μένα δηλαδή;

Βανέσσα 23-01-2011

Αααχ! Οι απολαύσεις τις ζωής είναι πολλές. Μία από αυτές, το χουζούρι. Όταν δεν χρειάζεται να σηκωθώ το πρωί και να ακολουθήσω την Βασιλική έξω, τρυπώνω στο κρεβάτι και λαγοκοιμάμαι. Αν δεν έρθει ο χαζόγατος να ξυπνήσει τον Δημήτρη, μένουμε εκεί ώρες κουλουριασμένοι και οι δύο. Σιγά σιγά τα βλέφαρα ελαφραίνουν, ένα βαθύ χασμουρητό και…καλημέρα σας .

Κυριακάτικο χουζούρι

Βανέσσα 18-01-2011

Φώτο 1, Ντένις

Φώτο 2, Ρόκυ

Είμαι κοινωνικό σκυλάκι. Μου αρέσει να κάνω καινούριους φίλους, χωρίς να ξεχνάω τους παλιούς. Οι καινούριοι φίλοι είναι πρόκληση, ενώ οι παλιοί είναι λαχτάρα.

Όταν συναντώ για πρώτη φορά έναν άλλο σκύλο, πλησιάζω πάντα με ενδιαφέρον να γνωριστούμε. Κάποιοι ανταποκρίνονται με χαρά. Πρώτα φέρνουμε κοντά τις μουσούδες μας. Μετά μυρίζουμε ο ένας τον άλλο, κυρίως στον πωπό και στην κοιλιά. Αν οι χημείες μας ταιριάξουν, ξεκινάμε παιχνίδι.

Δεν ταιριάζω με όλα τα σκυλάκια. Το πρώτο πράγμα που προσέχω είναι η εξωτερική εμφάνιση. Δεν ξέρω ποια είναι η άποψη των υπολοίπων για αυτό, αλλά σε μένα η εμφάνιση παίζει σημαντικό ρόλο. Περισσότερο συμπαθώ τα μικρόσωμα σκυλιά. Όσο πιο κοντά στο δικό μου μέγεθος είναι, τόσο το καλύτερο. Επίσης έχω αδυναμία σε αυτά που έχουν μακριά μαλλιά στη μουσούδα, όπως για παράδειγμα ο Ντένης (φώτο 1).

Φώτο 3, Πέρυ

Φώτο 4, Έκτωρ

Δυστυχώς ο Ντένης δεν έχει την ίδια διάθεση με εμένα για παιχνίδι ή δε με συμπαθεί αρκετά για να παίξει μαζί μου. Όσα νάζια και αν του κάνω, μου γυρίζει την πλάτη και απομακρύνεται. Εγώ όμως δεν το βάζω κάτω. Θα δοκιμάσω τα πάντα για να τον πείσω να γίνουμε φίλοι. Στην ζωή δεν τα παρατάμε με την πρώτη δυσκολία, ούτε με την δεύτερη, ούτε με την τρίτη…

Οι πιο δύσκολοι φίλοι είναι τα μεγαλόσωμα σκυλιά. Μπορεί να έχουν καλές προθέσεις, αλλά είναι άγαρμπα και φοβάμαι μη με χτυπήσουν κατά λάθος. Όπως έγινε προχτές με τον Ρόκυ (φώτο 2). Ενώ είχαμε ξεκινήσει παιχνίδι, μπλέχτηκα στα πόδια του και η τεράστια πατούσα του προσγειώθηκε στο κεφάλι μου. Έσκουξα πανικόβλητη, έτρεξα να κρυφτώ και δεν ξαναγύρισα. Κάποιες φιλίες δεν στεριώνουν λόγω χάσματος…μεγεθών.

Ένας πολύ γλυκός φίλος ήρθε σήμερα, ο Πέρυ (φώτο 3). Παίξαμε, τρέξαμε, δαγκωθήκαμε, λαχανιάσαμε. Μέχρι και τη μπάλα μου έφερα και την άφησα μπροστά του για να χαρεί και αυτός κυλώντας την. Τί καλά που περάσαμε! Τα κοινά ενδιαφέροντα, η μπάλα στην προκειμένη περίπτωση, ευνοούν την φιλία.

Μετά ήρθε ο Έκτωρας (φώτο4). Σοβαρός και λιγομίλητος, δεν ασχολήθηκε πολύ μαζί μου. Με μύρισε, με άφησε να τον περιτριγυρίσω και έμεινε ξαπλωμένος μέχρι να τον τραβήξει το αφεντικό του και να φύγουν. Τον συμπαθώ τον Έκτωρα και ας είναι βαρύς. Δεν κάνουμε καλή παρέα, ίσως γιατί δε μπορούμε να καλύψουμε ο ένας τις ανάγκες του άλλου. Εγώ χρειάζομαι παιχνίδι, ενώ ο Έκτωρας συντροφικότητα. Παρ’ όλ’ αυτά υπάρχει αλληλοσεβασμός.  Εξάλλου πρέπει να να δεχόμαστε τους φίλους μας όπως είναι και να μην προσπαθούμε να τους αλλάξουμε κατά το κέφι μας. Αν δε μας αρέσει κάποιος, πάντα υπάρχει και η επιλογή του διπλανού δωματίου. Αποχωρούμε εκεί, δεν τους ενοχλούμε, δε μας ενοχλούν.

Βανέσσα 16-12-2010

Χιόνιιιιιι!!!

Αυτό αντίκρισα το πρωί, βγαίνοντας από το σπίτι. Μία αίσθηση ψύχους ξεκίνησε από τις πατούσες μου και ανέβαινε προς τα πάνω. Ευτυχώς η Βασιλική μού είχε βάλει μπουφάν και δεν κρύωσα. Μπήκα στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε, ως συνήθως, για την δουλειά. Κινούμασταν πιο αργά σε σχέση με τις άλλες μέρες. Κάποια στιγμή σταματήσαμε. Τέντωσα τον λαιμό μου και κοίταξα έξω από το τζάμι. Ο δρόμος ήταν γεμάτος αυτοκίνητα, σταματημένα το ένα πίσω από το άλλο σε σειρά. Περίεργο! Πέρασε λίγη ώρα και το αυτοκίνητο ξεκίνησε, αλλά αντί να πάμε στην δουλειά, γυρίσαμε στο σπίτι. Και αυτό περίεργο.

Πριν μπουμε μέσα, η Βασιλική με πήγε μια βολτίτσα. Περπάτησα στο χιόνι. Θυμήθηκα την περσινή εκδρομή στο βουνό. Εκεί το χιόνι ήταν πολύύύ περισσότερο. Βούλιαζαν τα πόδια μου. Και έτσι και έκανα πως πηδάω, βρισκόμουν βουτηγμένη μέσα του μέχρι τα αυτιά!

Επιστρέψαμε στο ζεστό, γλυκό σπιτάκι μας. Έφαγα και χουχούλιασα στον καναπέ, κάτω από την κουβέρτα. Η Βασιλική έμεινε σπίτι όλη μέρα. Ξάπλωσε και αυτή αρετές ώρες μαζί μου. Απ’ότι κατάλαβα, όταν χιονίζει, η μέρα εξελίσσεται λίγο διαφορετικά. Γιατί όχι; Η ποικιλία δίνει στη ζωή χρώμα.

“Wee” (photo by midwan)

Βανέσσα 10-12-2010

Τί μέρα και η σημερινή!

Ήμουν ξαπλωμένη στην θαλασσιά πολυθρόνα και παρακολουθούσα τα δρώμενα στο σαλόνι. Η Βασιλική πηγαινοερχόταν. Ο Ορέστης ο γάτος ακροβατούσε στην πλάτη του καναπέ μέχρι να βρει το κατάλληλο μέρος να καθήσει και να επιδοθεί στο πολύωρο γουργουρητό του. Ο Δημήτρης καθόταν δίπλα μου και χτυπούσε τα δάχτυλά του σε κάτι κουμπιά μπροστά από μία οθόνη που εκπέμπει φως και χρώματα. Δεν ξέρω τί ακριβώς κάνει, αλλά φαίνεται να του δίνει ευχαρίστηση γιατί το κάνει κάθε μέρα για ώρες. Άκουσα την Βασιλική να λέει “Βανέσσα, βόλτα”. Ωραία! Είχα όρεξη να περπατήσω λιγάκι.

Πήγαμε στο γήπεδο πίσω από το σπίτι. Ακόμα καλύτερα  από βόλτα στον δρόμο. Εκεί έχει άπλα και μαλακό γκαζόν όπου μπορώ να τρέχω με όλη μου την δύναμη. Η Βασιλική δεν το κάνει αυτό. Προτιμά να τρέχει γύρω γύρω με πολύ αργό ρυθμό για τα γούστα μου. Εγώ περιμένω, και όταν την δω να έχει φτάσει σην άλλη άκρη, βάζω όλη μου την ισχύ και διασχίζω τρέχοντας το γήπεδο για να την φτάσω. Είναι πιο εύκολο έτσι, παρά να  κάνω κύκλο.

Σήμερα με περίμενε και μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Το γήπεδο ήταν βρεγμένο! Το χορτάρι ήταν νωπό και από κάτω πατούσα σε μαλακιά και αφράτη λάσπη. Ήταν καταπληκτικό! Έτρεξα, γλίστρησα, έκανα σβούρες, σπινάρησα. Το κατευχαριστήθηκα! Βέβαια βράχηκα λίγο και στις πατούσες μου κόλλησαν λάσπες. Δεν ήταν τόσο δυσάρεστο αυτό, όσο το επακόλουθο στο σπίτι: “Μπάνιοοοοο!”, ακούστηκε μια φωνή μαζί με το άνοιγμα μιας βρύσης. Παρ’όλ’αυτά, η σημερινή βόλτα άξιζε.